بررسي نقش الگوهاي گردشي جو مولد آلودگي شديد هوا در شهر اصفهان

در اين پژوهش جهت شناسايي نقش الگوهاي گردش منطقه­اي جو در رخداد آلودگي­هاي شديد هواي شهر اصفهان، از روش تحليل همديد تركيبي استفاده شد. براي انجام پژوهش، از داده­هاي ايستگاه­هاي سنجش آلودگي هوا، داده­هاي رقومي پروفيل جو، و خروجي­هاي مدل پسگرد ذرات معلق (HYSPLIT) در يك دوره 11 ساله (1395-1384) استفاده شد. نتايج نشان داد كه چهار عامل و الگو در زمان رخداد شديدترين روزهاي همراه با آلودگي­ در شهر اصفهان در تراز مياني جو حاكميت دارند. نتايج حاصل از بررسي مقادير PSI در هر الگو نشان داد كه به ترتيب از الگوي يك تا چهار مقادير شاخص 221، 238.6، 203 و 281 است. از شرايط همديدي مي­توان به حضور پرفشار جنب حاره­اي اشاره نمود كه همزمان با لايه وارونگي دمايي در ترازهاي زيرين جو و وردسپهر مياني همراه شده است. تقويت تاوايي منفي در بالاتر از تراز 700 هكتوپاسكال و وجود يك همگرايي سطحي ادامه يافته تا تراز ياد شده سبب شده تا ماهيت جو تابستانه به وضوح در رخداد آلودگي در اين شهر مشهود گردد كه با وجود ناهنجاري هاي فوي اين شرايط تقويت شده است. از طرفي خروجي مدل پسگرد ذرات معلق نشان داد كه رخداد روزهاي بسيار آلوده در شهر اصفهان را نمي­توان در آلاينده­هاي شهري همچون كارخانه­هاي صنعتي اتومبيل­ها و... جست بلكه با ورود ذرات معلق از مناطق مختلف سبب شده تا آلودگي از شدت بالاتري برخوردار باشد بدين صورت كه هجوم ذرات معلق گردوغبار در تشديد اين پديده امري انكار ناپذير است.