تحليل كارايي نظريه تقصير بر مبناي نظريات رفتار مصرف‌كننده و توليدكننده

نظريه تقصير از مهم­ترين تئوري­ها در مباني مسئوليت مدني است كه طبق آن، جبران خسارت منوط به اثبات تقصير عامل زيان است. گاه اثبات تقصير برعهده زيان­ديده است و گاه عامل زيان بايد بي­تقصيري خود را ثابت نمايد. اين نظريه، معياري اخلاقي براي شناسايي مبناي مسئوليت مدني به دست مي­دهد. از سوي ديگر، يكي از رويكردها در تحليل مباحث حقوقي، استفاده از روش­هاي اقتصادي است. در اين تحقيق با تشبيه زيان­ديده و عامل زيان به مصرف­كننده و توليدكننده، كارايي نظريه تقصير در پيشگيري از زيان و جبران سريع خسارت بررسي مي­شود. روش اين تحقيق توصيفي-تحليلي است. با توصيف نظريات رفتار مصرف­كننده و توليدكننده و استفاده از الگوهاي كارايي در اين نظريات، رفتار زيان­ديده و عامل زيان را تحليل مي­كنيم. نتايج اين تحقيق نشان مي­دهد نظريه تقصير ابزاري كارا براي پيشگيري از زيان است مشروط بر اين كه سطح استاندارد احتياط به‌عنوان مرز بين رفتار مقصرانه و غيرمقصرانه مشخص باشد؛ اما نمي­توان جبران سريع خسارات را به نحو كارا بر مبناي نظريه تقصير به دست آورد و در مواردي كه تعيين سطح استاندارد احتياط و بالتبع، پيشگيري از زيان ميسر نيست و قانون‌گذار در صدد جبران سريع خسارت است، مسئوليت بدون تقصير پيشنهاد مي­شود.