مقايسه‌ي تأثير نوع تمرين بر اينفلامازوم و مقاومت به انسولين در بافت چربي احشايي رت‌هاي ديابتي نوع دو

مقدمه: ديابت شايع‌ترين بيماري غددي در جهان است. هدف از انجام تحقيق حاضر مقايسه‌ي تأثير سه نوع تمرين استقامتي، مقاومتي و تركيبي بر اينفلامازوم و مقاومت به انسولين در بافت چربي احشايي رت‌هاي ديابتي نوع دو بود. روش‌ها: بدين‌منظور از بين رت‌هاي نر ويستار هشت هفته‌اي، 48 رت انتخاب و به‌طور تصادفي به 6 گروه (ديابتي تمرين استقامتي، ديابتي تمرين مقاومتي، ديابتي تمرين تركيبي، تمرين تركيبي سالم، كنترل سالم و كنترل ديابتي) تقسيم شدند. رت‌ها با تزريق 95 ميلي‌گرم نيكوتين آميد و پس از 15 دقيقه تزريق STZ به مقدار 55 ميلي‌گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن به‌صورت زير صفاقي ديابتي شدند. 4 روز پس از تزريق، رت‌هايي كه گلوكز سرم آنها از 300 ميلي‌گرم/دسي‌ليتر بالاتر بود به‌عنوان ديابتي در نظر گرفته شدند. سپس گروه تمرين استقامتي 6 هفته، 3 جلسه در هفته با شدت متوسط (50-60 درصد حداكثر اكسيژن مصرفي) تمرين كردند. براي شروع تمرين مقاومتي وزنه‌ 50% وزن بدن رت بود. هر جلسه 15 درصد وزن بدن به وزنه‌ها اضافه مي‌شد. گروه تمرين تركيبي نيز تمرينات مقاومتي و استقامتي را پشت سر هم انجام مي‌دادند. 48 ساعت بعد از آخرين جلسه رت‌ها بيهوش شده و بافت چربي احشايي جهت بررسي متغيرها برداشته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد بين تأثير شش هفته فعاليت ورزشي استقامتي، مقاومتي و تركيبي بر اينفلامازوم و مقاومت به انسولين، در بافت چربي احشايي موش‌هاي نر ديابتي تفاوت معني‌‌داري وجود دارد (P≤0/05). نتيجه‌گيري: نتايج تأييد كننده‌ي تأثير سه روش تمريني بر سازِكارهاي درگير در ديابت است.