دماسنجي و تعيين ويژگي‌هاي ماگماي سنگ‌هاي اسيدي كرتاسه با پايه ريخت‌شناسي كاني زيركن و مقايسه آن با داده‌هاي برآمده از شيمي سنگ كل در جنوب‌شرق سقز، شمال‌غرب ايران

زيركن به‌عنوان يكي از كاني‌هاي مقاوم در فرآيندهاي پس از تبلور مي‌تواند آثار رويدادهاي زمين‌شناسي را در خود حفظ نمايد و از جمله كاربردهاي مهم آن تعيين دما، ماهيت و خاستگاه ماگماي سنگ‌ها بر پايه بررسي ريخت شناسي است. بررسي ريخت‌شناسي زيركن‌هاي گرانيتوئيد كرتاسه و خروجي هم ارز آن در جنوب شرق سقز نشان مي‌دهد كه اغلب اين بلورها از نوع P5 و S25 هستند و ميانگين شاخص‌ دما و قليايي بالايي (به ترتيب 672.9 و 637.9) را دارند. كمترين دماي تبلور محاسبه شده براي زيركن‌هاي منطقه بر پايه بررسي ريخت شناسي، اشباع شدگي Zr و شيمي سنگ كل حدود 600 تا 750 درجه سانتي‌گراد است. و وجود ميانبار‌هايي از آپاتيت و تركيب كاني‌شناسي نشان مي‌دهد كه ماگماي اين سنگ‌ها به نسبت آبدار بوده است. براساس روند تكاملي گونه‌شناسي، اين سنگ‌ها از نوعI و وابسته به سري آهكي قليايي هستند كه با نتايج زمين شيمي همخواني دارد و از ماگماي تركيبي با خاستگاه پوسته و گوشته تشكيل شده‌اند.