مباني و ادلۀ نفي صفات در كلام اماميه

آموزۀ نفي صفات به‌صراحت در روايات اهل‌بيت(ع) آمده و در مدارس كلامي اماميه مورد پذيرش اكثر متكلمان اماميه بوده است. با وجود اين، امروزه براساس مباني فلسفي، و به‌خصوص حكمت متعاليه مورد نقد و انكار قرار مي‌گيرد. در تحقيق حاضر، مباني و ادلۀ آموزۀ نفي صفات از متون كلامي اماميه در مدارس گوناگون كلامي شناسايي و استخراج و نشان داده شده است كه اين آموزه داراي مباني عقلي و كلامي خاص خود است. اين مباني و ادله به‌طور خلاصه عبارت‌اند از: آموزۀ توحيد ذاتي با سه تقرير نفي تعدد، نفي تركيب، و نفي شبيه، اتحاد وصف و صفت، امتناع توصيف ذات، امتناع محدوديت، مخلوقيت صفت و موصوف و آموزۀ خلقت. در كنار آنچه گفته شد، تعداد زيادي از روايات ناظر بر نفي صفت هم پشتوانۀ نقلي اين ديدگاه هستند.