بررسي تطبيقي حكومت در انديشه سياسي نائيني و مطهري

هدف پژوهش حاضر بررسي تطبيقي حكومت در انديشه سياسي نائيني و مطهري است. مسئله اصلي اين است كه چگونه مي توان وجوه اشتراك و افتراق انديشه سياسي نائيني و مطهري درباره حكومت را با ارجاع به شرايط حاكم بر دوره مشروطه و انقلاب اسلامي توضيح داد؟ به‌همين منظور با روش هرمنوتيك زمينه‌گراي اسكينر نشان داده شد كه اختلاف‌نظري ميان دو متفكر وجود ندارد. هر دو به مشروعيت الهي و مردمي فقيه در دوران غيبت امام معصوم باور دارند و نقش او نيز در جامعه نقش يك ايدئولوگ و وظيفه اش نظارت بر اجراي صحيح ايدئولوژي در جامعه اسلامي است. نائيني به‌دليل حضور در فضاي اصلاح‌طلبي، با نگاهي مثبت و تعامل‌گرايانه و با استفاده از ظرفيت هاي مكنون در فقه شيعه، خواستار اصلاح روند حكمراني و نه برچيدن آن بود؛ اما مطهري به‌دليل قرارگرفتن در فضاي انقلابي‌اي كه ماركسيسم ايجاد كرده‌بود، با بهره گيري از ظرفيت هاي فكري شيعه و نگاهي منفي و انتقادي به مؤلفه‌هاي ماركسيسم، به‌دنبال تشكيل حكومت اسلامي با نظرات خاص خود بوده‌است