تحليل بازنمايي «نقاشي انقلاب» در كتاب‏هاي دانشگاهي با رويكرد تاريخ فرهنگي (نمونۀ موردي: كتاب تاريخ نقاشي ايران از آغاز تا عصر حاضر؛ سازمان سمت)

«نقّاشي» از هنرهاي فعّال در پيروزي انقلاب اسلامي ايران، واجد ابعادي است كه بخشي از هويت «هنر انقلاب» را شكل مي‏دهد. از سويي «هنر انقلابي» گونه‌اي زيبايي‌شناسي بصري نيز هست كه با مفاهيم برآمده از ايدئولوژي انقلابي درهم تنيده شده. بنابراين اينكه چگونه تاريخِ شكل‌گيري، تداوم و تحول هنر انقلاب روايت شود، قلمرو پژوهشي است كه براي شناخت و تبيين تاريخ فكري و فرهنگي ايران در نسبت با ايدئولوژي انقلاب و تاريخِ آن اهميت مي‏يابد. از آنجا كه كتاب هاي درسي در آموزش عالي يكي از موقعيت‌هاي روايت تاريخ هنر انقلاب‌اند و يكي از اهدافشان، انتقال دانش و ياددهي فهم انتقادي معرفي مي‌شود، اين پرسش مطرح است كه «تاريخ نقّاشي انقلاب اسلامي ايران» چگونه در كتاب‌هاي درسي بازنمايي و روايت شده است؟ رويكرد «تاريخ فرهنگي» كه اساس آن بر واسازي متن تاريخي و برساخت روايي تاريخ براي بازيابي مواضع فرهنگي مؤلفان دربارۀ گذشته است، پاسخ‌گويي به اين پرسش را ممكن مي سازد. نتايج به‌دست آمده از مطالعه بر نمونۀ موردي: كتاب تاريخ نقّاشي ايران از آغاز تا عصر حاضر نوشتۀ مرتضي گودرزي (ديباج)  در سازمان سمت، نشان مي‏دهد مؤلف در پرداختن به خاستگاه، اصول، مباني نظري، زبان، سبك و فرم در نقاشي انقلاب به روايت زمان‏مند، مستند، مستدل، مبتني‌بر اركان تاريخي دست نزده و بر روايت استحاله يا روي‏برگرداندن عمدۀ نقاشان انقلاب از نقاشي انقلاب تأكيد مي‏كند. چه آنكه با قرارگرفتنِ پشت نقل‏قول‏هاي مكرر، به الگوي «مؤلف پنهان يا پشت سايه‏ها» نزديك شده است.