تأثير تمرين استقامتي در خشكي، آب و تركيبي بر متغيرهاي منتخب كنيماتيكي در راه رفتن غيرارادي مردان 60 تا 75 سال

ب با توجه به اينكه در دوره سالمندي، با بروز ناهنجاري‌هاي اسكلتيعضلاني و به تبع آن تغييرات در عملكرد بيومكانيكي همراه است؛ استفاده از برنامه‌هاي تمريني مناسب با رويكرد پيشگيري و يا كاهش تبعات منفي ناشي از اين تغييرات، در دستور كار متخصصان حوزه بازتواني ورزشي و كاردرمان­ها قرار دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي تأثير تمرين استقامتي در خشكي، آب و تركيبي بر متغيرهاي منتخب كينماتيكي راه‌رفتن غيرارادي مردان 7560 سال بود. در اين پژوهش نيمه تجربي، 60 مرد به صورت داوطلبانه شركت نمودند و به صورت تصادفي در سه گروه 20 نفره، هشت هفته تمرين استقامتي در خشكي، در آب و تركيبي قرار گرفتند. از آزمون­هاي آماري تي وابسته براي مقايسه پيش‌ و پس‌آزمون و تجزيه‌وتحليل كوواريانس براي مقايسه اثر سه نوع تمرين بر متغيرهاي وابسته استفاده شد. يافته‌ها تاثير انجام تمرين استقامتي در خشكي، آب و تركيبي در افزايش معنادار ميزان طول‌گام نرماليزه، جابجايي مركز جرم بدن در محورهاي قداميخلفي و داخليخارجي، دامنه حركتي مفاصل ران، زانو و دورسي فلكشن مچ پا راه‌رفتن غيرارادي را نشان داد (0/05 P)، با وجود اينكه به نظر مي‌رسد استفاده از تمرينات استقامتي در خشكي، آب و تركيبي مي‌تواند اثر مثبت بر متغيرهاي منتخب كينماتيكي سالمندان حين راه‌رفتن داشته باشد؛ تجزيه و تحليل كوواريانس يك راهه نشان داد كه تمرينات استقامتي تركيبي و آب اثر متفاوتي بر متغير جابجايي مركز جرم بدن دارد و مي توان انجام اين تمرين را براي بهبود عملكرد راه رفتن و جابه‌جايي ايمن و مطمئن به سالمندان توصيه كرد. مطالعات آتي جهت بررسي هرچه دقيق‌تر تفاوت­هاي موجود بين انواع روش­هاي تمرينات استقامتي ضروري به نظر مي‌رسد.