طراحي و تدوين مدل پيامدهاي ارتباطي و شغلي اضطراب ناشي از پاندمي كوويد 19 با نقش ميانجي‌گري خودشفقت‎ورزي در پرستاران بيمارستان‌هاي پذيرش‎كننده بيماران كرونايي در شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف طراحي و تدوين مدل پيامدهاي ارتباطي و شغلي اضطراب ناشي از پاندمي كوويد 19 و شناسايي نقش ميانجي‎گري خودشفقت‎ورزي در پرستاران بيمارستان‎هاي پذيرش‎كننده بيماران كرونايي در شهر تهران به انجام رسيد. اين پژوهش از نظر هدف، از نوع كاربردي و از لحاظ ماهيت و روش گردآوري داده‏ ها، پژوهشي توصيفي همبستگي مبتني بر معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش مشتمل بر پرستاران شاغل در بيمارستان‎هاي پذيرش كننده بيماران كرونايي دولتي شهر تهران بود. نمونه آماري برابر با 384 نفر بود كه بر اساس روش نمونه‎گيري خوشه اي انتخاب شدند. براي تحليل داده ها از شاخص هاي توصيفي و تحليل معادلات ساختاري در بخش استنباطي در نرم افزار SPSS23 و AMOS بهره گرفته شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خودشفقت‎ورزي ريس و همكاران، اضطراب چندبعدي بيماري‎هاي اپيدميك درتاج و همكاران، دلبستگي شغلي شوفلي و همكاران و روابط بين‎فردي پيرس و همكاران بود. پايايي ابزار پژوهش بر اساس ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب برابر با 0.89، 0.94، 0.96 و 0.89 مورد تأييد قرار گرفت. يافته ها نشان داد كه خودشفقت‎ورزي به صورت معنادار داراي نقش ميانجي گري در رابطه علّي اضطراب پاندمي كروناويروس و متغيرهاي ارتباط بين‎فردي و دلبستگي شغلي بود. بر اساس اين يافته ها مي‎توان نتيجه گرفت كه خودشفقت‎ورزي متغيري است كه مي‎توان با تكيه بر آن به طراحي مداخلات كارآمد در جهت كاهش اثرات نامطلوب بحران هايي مانند اضطراب ناشي از گسترش پاندمي كروناويروس در فضاي درمان و ديگر محيط هاي شغلي اقدام كرد.