بررسي اثربخشي و ايمني افزودن پرگابالين به رژيم آنتي‌سايكوتيك در بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي مزمن: يك مطالعه پايلوت شش‌هفته‌اي تصادفي دوسوكور با كنترل دارونما

اهداف: هدف مطالعه حاضر عبارت است از بررسي اثربخشي و ايمني افزودن پرگابالين به رژيم درماني آنتي‌سايكوتيك در درمان بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي مزمن به مدت شش هفته. مواد و روش ها: از ميان بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي مزمن بستري با علائم باليني پايدار، 48 بيمار به روش دردسترس انتخاب شدند و به طور تصادفي، در دو گروه پرگابالين و دارونما قرار گرفتند (در هر گروه 24 نفر). بيماران در گروه مداخله، در سه هفته اول روزانه 75 ميلي‌گرم، و از هفته چهارم روزانه 150 ميلي‌گرم پرگابالين همراه با رژيم استاندار آنتي‌سايكوتيك دريافت كردند. در ابتداي مطالعه و در هفته‌هاي سوم و ششم پس از شروع آن، اثربخشي پرگابالين با سنجه ارزيابي علائم مثبت و منفي (PANSS) و عوارض حركتي با سنجه‌هاي سيمپسون آنگوس كرهآتتوز (SAS) و رتبه بندي رفتاري بارنز آكاتيزيا(BARS) بررسي شد. از لحاظ آماري، P كمتر از 0/05 به عنوان معناداري در نظر گرفته شد. يافته ها: بر پايه خُرده‌سنجه‌هاي مثبت، منفي، سايكوپاتولوژي عمومي و امتياز كلي ارزيابي علائم مثبت و منفي، در پايـان هفتـه ششم درمـان، تغيير آماري معناداري در شدت علائم بيماران در هر گروه و همچنين بين دو گروه وجود نداشت. بر اساس نمرات سنجه‌هاي سيمپسون آنگوس كرهآتتوز و رتبه بندي رفتاري بارنز آكاتيزيا و فراواني عوارض جانبي، در پايان هفته ششم، تفاوت آماري معناداري بين دو گروه درمان مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: افزودن روزانه 150 ميلي‌گرم پرگابالين به رژيم استاندار آنتي‌سايكوتيك، در بهبود علائم سايكوتيك بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي مزمن مؤثر نيست، اما به‌خوبي تحمل مي‌شود..