«جغرافياي گرمارود» الموت

در آن سوي دشت قزوين سرزميني وجود دارد كه كوه‌هاي بلند و صخره‌هاي تند و تيز آن، اعجاز خلقت است و خاك آن، نماد لطافت و آب آن، نويدبخش بركت؛ جايي كه از مردان سخت‌كوش و زنان همدوش حكايت دارد و اين حكايت به روايت نبرد و ستيز حسن صباح و ياران او خلاصه نمي‌شود؛ جايي كه روايتگر رشادت‌هاي جنگجويان است و بيانگر احوال رنجوران! اين سرزمين را الموتيا به معناي «آشيانه عقاب» ناميده‌اند و گاهي نيز از آن به «سرزمين قلعه‌ها» ياد مي‌كنند. الموت ساليان سال محل تجمع انسان‌هايي بوده است كه با عشق و علاقه به زندگي خود بها داده و معنا بخشيده‌اند. اين منطقه، جدا از زيبايي خلقتش، حكايت‌ها و اسرار ناگفته فراوان دارد؛ بهار الموت شكوفايي طبيعت، تابستان آن صميميت، پاييز آن بركت و زمستان آن مظهر استقامت بشر است. با اين اوصاف، گشت و گذاري داريم به يكي از روستاهاي اين سرزمين به نام گرمارود.