رابطه افسردگي، اضطراب، استرس و نگراني با عملكرد تحصيلي دانش آموزان پايه ششم ابتدايي شهرستان جويبار

No Title

پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه بين افسردگي، اضطراب، استرس و نگراني با عملكرد تحصيلي دانش ­آموزان پايه ششم انجام شد. اين پژوهش به لحاظ هدف، كاربردي؛ از لحاظ ماهيت، توصيفي و از نظر روش، همبستگي بود. كليه دانش­آموزان پايه ششم آموزش ­و ­پرورش شهرستان جويبار در سال تحصيلي 00-1399 به عنوان جامعه آماري در نظر گرفته شدند كه تعداد آن­ها برابر 1140 نفر (دختر: 540 نفر و پسر: 600 نفر) بود. مطابق با جدول تعيين حجم نمونه كرجسي و مورگان (1970)، تعداد 291 نفر با روش نمونه­ گيري تصادفي طبقه­اي بر حسب جنسيت (دختر: 138 نفر و پسر: 153 نفر) انتخاب شدند. ابزار اندازه­ گيري، پرسشنامه­ هاي استاندارد افسردگي، اضطراب و استرس لاويبوند و لاويبوند (1995)، نگراني دهشيري و همكاران (1388) و عملكرد تحصيلي فام و تيلور (1999) بود. با بهره ­گيري از نرم افزار SPSS23 و در سطح معني­داري 0/05=a، يافته­ ها نشان داد كه بين افسردگي، اضطراب، استرس و نگراني با عملكرد تحصيلي دانش­آموزان پايه ششم رابطه منفي معني­داري وجود دارد. بنابراين، از جمله روش هاي ارتقاء عملكرد تحصيلي در دانش ­آموزان توجه به شيوع و كنترل متغيرهاي روان­شناختي و ارتقاء سلامت روان دانش ­آموزان از جمله كاهش افسردگي، اضطراب، استرس و نگراني است كه بايد در خانواده، مدرسه و جامعه به­ طور جدي مورد توجه قرار گيرد.

No abstract