شناخت ميزان بهزيستي روانشناختي معلمان آموزش و پرورش شهرستان ساري پس از دوران اپيدمي كوويد- 19

No Title

پژوهش حاضر با هدف تعيين ميزان بهزيستي روان­شناختي معلمان آموزش و پرورش پس از دوران اپيدمي كوويد-19، انجام شد. اين پژوهش به لحاظ هدف، كاربردي؛ از لحاظ ماهيت، توصيفي و از نظر روش، زمينه­يابي (پيمايشي) و جامعه آماري، شامل تمامي معلمان ابتدايي آموزش و پرورش نواحي يك و دو شهرستان ساري در استان مازندران در سال تحصيلي 01-1400 بود. مطابق با تاباچنيك و همكاران (2007)، 124 نفر به روش نمونه ­گيري در دسترس (زن: 67 نفر و مرد: 57 نفر) انتخاب شدند. ابزار اندازه ­گيري، پرسشنامه­ استاندارد بهزيستي روان­شناختي نسخه كوتاه (18 سؤالي) ريف (2002) بود. با بهره­ گيري از نرم افزار SPSS23 و در سطح اطمينان 95 درصد (0/05=a)، يافته­ها نشان داد تفاوت معني­داري بين ميانگين بهزيستي روان­شناختي و مولفه ­هاي آن (تسلط بر محيط، استقلال، ارتباط مثبت با ديگران، رشد شخصي، هدفمندي در زندگي و پذيرش خود) با ميانگين نظري (نقطه برش: 3/50) وجود دارد (Sig. < α = 0.05) و از آن جا كه مقادير ميانگين نمونه از ميانگين نظري بزرگتر است از نظر آماري، ميزان بهزيستي روان­شناختي و مولفه ­هاي آن (تسلط بر محيط، استقلال، ارتباط مثبت با ديگران، رشد شخصي، هدفمندي در زندگي و پذيرش خود) در معلمان ابتدايي آموزش و پرورش شهرستان ساري پس از دوران اپيدمي كوويد-19، بزرگتر از متوسط است. نتيحه اين كه شرايط كرونايي و فاصله­ گذاري اجتماعي تاثيري بر بهزيستي روان­شناختي معلمان ابتدايي آموزش و پرورش شهرستان ساري نداشته است.

No abstract