وحدت، در اشعار شاعران دورۀ مشروطه

همان‌طور كه مي‌دانيم ادبيات شفاهي هر ملت، بهترين بيان كنندۀ باورها و ذهنيات يك ملت و سياست‌هاي حاكم بر ايشان است و تاريخ هر ملتي را، مي‌توان با تأمل در فرهنگ آن ملت، از جمله ترانه‌هايشان جستجو كرد. ترانه‌ها و تصنيف‌هايي كه گاه براي تغيير يك حكومت يا يك سياست، ملتي را متحد كرده‌اند و يا طبق شرايط سياسي خاص، متولد شده‌اند، مانند اشعار و ترانه‌هاي دورۀ مشروطيت كه در اين دوره وحدت موضوعي و مضموني، به چشم مي‌خورد و مضاميني چون دعوت به مبارزه، ترسيم چهرۀ بيدادگري و كج‌فهمي پادشاهان، بيان جنايات مستبدان داخلي و خارجي و شرح خيانت‌هاي آنان به مملكت ايران، ستايش آزادي و شهداي آن و القاي اميد به آينده، دعوت به مبارزه با ياري گرفتن از عناصري چون ارتقاي سطح آگاهي مردم و بزرگداشت شهداي راه آزادي. از اين رو جلوه‌هاي گوناگون ادب پايداري آييني، ملي و انساني شكل گرفت. براي شكوفايي اين مؤلفه‌ها، عصر مشروطه سهم بسياري دارد، به دليل آنكه آغازگر تحولات نويني در عرصۀ سياسي و اجتماعي و به تبع آن تغييراتي در حوزۀ فرهنگ و ادبيات كشور همچون دموكراسي بود. در اين جستار، سعي بر اين است كه با بررسي اشعار دورۀ مشروطه، هماهنگي شاعران و همچنين وحدت موضوعي و مضموني اشعار را، بررسي نماييم. اين تحقيق به روش توصيفي- تحليلي(كتابخانه‌اي) انجام گرفته است