شناسايي ادراك و تفسير دانشجويان دانشكدۀ روان‎شناسي و علوم تربيتي دانشگاه تهران دربارۀ اسلامي‎سازي برنامه‎هاي درسي‌آموزش عالي؛ يك پژوهش پديدارشناختي

هدف: پژوهش حاضر با هدف پي بردن به اهميت برنامه‎هاي درسي به عنوان يكي از عناصر يا خرده‎نظامهاي اصلي آموزش عالي كه مي‎تواند نقش غير قابل انكاري در راستاي تحقق اهداف و رسالتهاي دانشگاهها داشته باشد، انجام شد. جامعۀ آماري شامل كليۀ دانشجويان دانشكدۀ روان‎شناسي و علوم تربيتي دانشگاه تهران است. اين پژوهش برگرفته از شرايط فعلي حاكم بر نظام آموزشي است و تجربۀ زيستۀ دانشجويان از اسلامي‎سازي برنامه‎هاي درسي، از ديگر اهداف آن به شمار مي‎رود. روش: با توجه به ظرفيت شگرف رويكردهاي كيفي، به ويژه روش پديدارشناسي، از مصاحبۀ نيمه ساختاريافته استفاده شده است. جمع‎آوري داده‎ها در مصاحبه با 75 نفر كه با روش نمونه‎گيري هدفمند انتخاب شدند، به اشباع رسيد. داده‎ها با استفاده از راهبرد هفت مرحله‎اي كلايزي تفسير و توصيف شد. يافته‎ها: يافته‎ها حاكي از آن است شركت‎كنندگان در اين پژوهش، نگاهي عميق به موضوع پژوهش داشتند. از نظر اين افراد، مسئلۀ اسلامي‎سازي برنامۀ درسي نيازمند بررسي عميق و تعمّق گسترده است. نتيجه‎گيري: نتايج پژوهش ضمن بازنمود چنين تحليلهايي نشان داد براي پيمودن اين مسير پر فراز و نشيب بايد همۀ رويكردها و عوامل مختلف علمي و سياسي و فرهنگي در نظر گرفته شوند.