تحليل انتقادي گذار از انسان شناسي سنتي به انسان شناسي مدرن در غرب

فاقد عنوان

اين واقعيت كه انسان‌ها بيش و پيش از همه، راجع به چيزهاي ديگر عطش دانايي داشته‌اند تا شناخت خودشان، شايد طنزآميز و در عين‌حال اغراق‌آميز به‌نظر رسد. اما از قضا تاريخ تفكر و علم بر آن مهر تاييد مي‌نهد. اين امر موجب شده كه انسان‌شناسي به‌رغم اهميت خطيرش، هنوز جوان و ناشكفته بنمايد. با ظهور جهان‌نگري مدرن در غرب مسيحي، انسان‌شناسي نيز دچار دگرديسي بنيادين گرديد. گذار از انسان‌شناسي سنتي به مدرن در غرب، موضوع تحليل‌هاي انتقادي نوشتار پيش‌روست. ما ضمن بررسي انتقادي انديشه‌هاي سنتي انسان‌شناسي غربي كه عمدتا صبغه فلسفي، ديني و اسطوره‌اي داشته‌اند در باب‌، فرايند و چگونگي گذار آن به انسان‌شناسي مدرن / علمي را توصيف، تحليل و نقد كرده‌ايم. در نهايت به اجمال، ضعف‌ها و كاستي‌هاي انسان‌شناسي مدرن را نشان داده‌ايم: فقدان تكثر روشي، تك‌منبعي بودن آن و از همه مهم‌تر، غياب دستورالعمل اخلاقي، و ضعف آن در توجيه امر اخلاقي از مهم‌ترين خلاهاي انسان‌شناسي مدرن است.

no abstract