شناسايي پايداري زيست محيطي در نواحي شهري با استفاده از فن تصميم گيري چند معياره تخصيص خطي و تكنيك دلفي با تاكيد بر ارزيابي حساسيت وقوع سيل ( مطالعه موردي شهر بابك )

در اين پژوهش ابتدا از طريق مطالعه مباني نظري پژوهش اقدام به شناسايي معيارها و زيرمعيارهاي كه در جهت پايداري زيست محيطي موثر است شد. پس از پايان مراحل دلفي ، معيارهاي منابع و خدمات محيط ، سلامت محيط و انرژي به عنوان مهمترين معيارهاي ارزيابي پايداري زيست محيطي در شهر بابك انتخاب گرديدند ،كه در معيار مربوط به منابع و خدمات محيط ؛ زير معيار رضايت از كيفيت آب آشاميدني ( 678 / 0 ) ، و در معيار مربوط به نتايج حاصل از پياده سازي مدل تخصيص خطي نشان داد كه بخش شمالي شهر در رتبه اول، بخش جنوبي در رتبه دوم، بخش غربي در رتبه سوم و بخش مركزي در رتبه چهارم قرار گرفته است. براي ريز پهنه بندي خطر سيلاب از عوامل ( ارتفاع از سطح دريا ، كاربري اراي ، انحناي طولي شيب ، انحناي عرضي شيب ، شيب ، جهت شيب ، زمين شناسي ، فاصله از جاده و شدت تابش خورشيد ) استفاده شده است و سپس با استفاده از روش ماشين بردار پشتيبان ( svm ) به پيش بيني مناطق داراي خطر سيلاب پرداخته شد كه با توجه به نتايج تحقيق ، نواحي جنوبي شهر بابك داراي پتانسيل سيل خيزي بيشتري مي باشد كه عامل كاربري اراضي بيشترين تاثير را در وقوع سيل منطقه مطالعاتي داشته است و همچنين بيشتر سيلاب ها در جاهايي كه دامنه ها به محل اتصال آبراهه ها نزديك مي گردد اتفاق مي افتد . شايد دليل اين امر حركت آبهاي زير سطحي از طرف آبراهه ها به سمت دامنه هاي اطراف و ايجاد يك جبهه رطوبتي و كاهش مقاومت خاك در اين ناحيه باشد كه وقوع سيل با عمق كمتر را فراهم آورده است.