تأملي هستي‌شناختي درباره بي‌حجابي مجازي به‌مثابه آسيب اجتماعي

فاقد عنوان

جامعه‌شناسان معاصر غربي به آسيب‌هاي اجتماعي، نظير خودكشي، فقر، نابرابري، بيكاري، حاشيه‌نشيني، اعتياد به مواد مخدر و امثال آن پرداخته‌اند؛ اما در اين ميان، برخلاف آنچه در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران آمده، بي‌حجابي زنان (يا مردان) مطمح‌نظر آنان قرار نگرفته است. در تاريخ معاصر ايران نيز محققان در جريان سياست‌هاي كشف حجاب رضاخان پهلوي، بي‌حجابي را عمدتا به‌مثابه يك آسيب اجتماعي، اغلب در ميدان فيزيكي شهرها و ديگر محافل عمومي فيزيكي مدنظر قرار داده‌اند. اين مقاله كوشيده با بهره‌گيري از آراء مارتين هايدگر، ژاك دريدا و مكتب ‌فرانكفورت به تمايز هستي‌شناختي بي‌حجابي در فضاهاي سايبري مجازي (اعم از عكس، فيلم و مانند آن) نسبت به فضاي فيزيكي اجتماعي اشاره كند. نتيجه توجه به اين تفاوت آن است كه اولا، بي‌حجابي مجازي از طريق فرايند اعمال سلطه ناخودآگاه بر مخاطب، نوعي آسيب اجتماعي در جامعه اسلامي و ايراني تلقي مي‌شود؛ زيرا با هويت تاريخي و مباني آن سازگار نيست. ثانيا، بايد به سبب ماهيت مجازي آن، نه‌تنها از منظر اسلامي، بلكه از منظر عام جامعه انساني نيز آسيب اجتماعي محسوب ‌شود.

no abstract