واكاوي آرايه هاي ادبي در اشعار مَظلُوم خُنجِي

تاج الدين محمود خُنجِي ، يكي از شاعران مشهور در ادب پارسي است . اگر وي را ، در شمار يكي از شاعران بلند - آوازه ي ادب پارسي به شمار آورده اند اغراق ننموده ايم . مسلماً ، شهرت وي به واسطه ي غزليات زيبا و در عين حال با سوز و گداز اوست . با تأمّل در اشعار او در مي يابيم كه باريك انديشي ها ، تصوير آفريني و به ويژه جلوه هاي زيبا شناختي دانش بديع چشم گير و قابل مطالعه است . تصوير آفريني هاي خاص استاد مَظلُوم ، و كاربرد آرايه هاي لفظي و بديع وي - كه بسامد قابل تأملّي را در برخي آرايه ها نشان مي دهد – قابل اهميت است . به نحوي كه ، شاعر از ظرايف و دقايق ادبي به نحو اَحسن استفاده نموده است . بر اين اساس نگارنده ، با بررسي نمونه هايي از شواهد شعري و مصاديق مُستخرج از ديوان در محور موضوع ، تحقيق و كاربردي نمودن اشعار مَدِّ نظر قرار گرفته است .