جايگاه ادب و كلام در ساختار مديران

عنصر ادب زينت تمام قد زندگي و نشان شرافت انساني و نماد كمال عقل افراد است. خالق زيبايي ها، انسان را با صورت و سيرت خاص آفريد و لازمه سيرت او ادب و خُلق زيبا در عرصه فردي و اجتماعي است كه قابليت زايش و رويش دارد. آحاد انسان به طور اَعم و مديران و رهبران جامعه به طور اَخص مي بايست نه تنها در تربيت صحيح خويش تلاش و خود را به ادب و خُلق احسن آراسته نمايند بلكه بايد در به كارگيري مؤلفه هاي موجود، زمينه شكوفايي، توسعه و رشد ديگران را فراهم آورند. مسلماً پيشرفت و دست يافتن هر سازمان و يا مؤسسه اي به اهداف مورد نظر، منوط به احراز خِرَد جمعي و مألوف شدن مديران و افراد سازمان به انگاره هاي ادب در حوزه رفتار و كلام پسنديده و... مي باشد. در اين نوشتار سعي شده است به روش كتابخانه اي و روايي - توصيفي، و به قدر ميسور به نقش زيور و زينت ادب در ساختار خَلق كلام و بسط حُسن محاوره در توفيق مديران جامعه از منظر برخي اديبان و صاحبان سخن كه به نوعي فاخر از متون ديني وام جسته اند، بپردازد.