انديشه وحدت فريقين (تشيع و تسنن) در گفتمان امامين انقلاب

يكي از مهم ترين مباحث اسلامي، مبحث وحدت مذاهب مي باشد كه از صدر اسلام تاكنون مورد توجه بوده است. روايات و آيات متعددي به اين مهم پرداخته اند و اصولي را يادآور شدند. پژوهش حاضر با روشي تحليلي به انديشه وحدت ميان مذاهب تشيع و تسنن در گفتمان امامين انقلاب مي پردازد. زيرا مهم ترين و بزرگ ترين مذاهب در اسلام، مذاهب تشيع و تسنن هستند. حال اگر ميان اين دو مذهب وحدتي محكم وجود داشته باشند، بدون شك دشمنان اسلام هرگز نمي توانند به بنيه اسلامي ضربه اي وارد كنند و به مقدسات اسلام و قرآن توهين كنند وكشورهاي مسلمان را در اين گوشه و آن گوشه جهان اشغال و تصاحب كنند؛ يكي از نيازهاي كنوني در جوامع اسلامي، تاكيد بر ايجاد وحدت بين شيعه و سني در تحكيم جامعه اسلامي است كه محور اصلي تحقيق حاضر است. جامعه اسلامي، جامعه اي است كه در همه امور خويش يك شريعت را حكم و داور قرار مي دهند و فقط به اسلام گرايش دوستي دارند.