بينش اميدوارانه در شعر فارسي، ضرورت آموزش و مدرسه

Persian Language and Literature vehicle of cultural identity

مثبت‌ انديشي نوعي بينش اميدوارانه وخوش‌بينانه به خود، خدا و مجموعۀ هستي است. بر اساس سند تحول بنيادين، يكي از اهداف عالي آموزش‌ و پرورش تربيت نيروي شاداب و اميدواراست. متون كلاسيك ادبيات فارسي به ويژه مثنوي مولوي سرشار از انديشه‌هاي مثبت‌ و اميدوارانه‌ است. ازاين‌رو دراين جستار بر اساس نظريۀ روانشناسي مثبت‌‌گرا، مثبت‌انديشي از سه منظر كلي بررسي شده است، پس از تفسير و تحليل هر كدام از اين شاخصه‌ها، روابط ميان اين سه عنصر بررسي و براي هر كدام شواهدي از مثنوي ذكر شد. اين پژوهش به روش تحليلي و توصيقي با ذكر اسناد كتابخانه اي صورت گرفته است و جامعه آماري آن مثنوي معنوي مولوي است. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه با توجه به غناي فرهنگي مثبت انديشي، مولفان كتاب هاي درسي بايد نسبت به گنجاندن متوني با مضامين سازگار با روانشناسي مثبت‌گرا و سازگار با اهداف سند تحول بنيادين در منابع آموزشي اهتمام داشته باشند.

no abstract.