تحليل سيماي انسان كامل از ديدگاه ابن عربي

«انسان كامل» اصطلاحي عرفاني است كه اولين بار محي الدين عربي آن را مطرح كرد. «انسان كامل» يعني كسي كه در شريعت و طريقت و حقيقت تمام باشد كه بر حسب اقتضايات در زمانهاي مختلف داراي مصاديق مختلف و تجلياتي متنوع است. اين مصاديق و تجليات چيزي جز صورتهاي پيامبران و اولياي معصوم نيست. انسان خليفه خدا در روي زمين و مظهر جميع اسماء الله است. انسان كامل داراي ولايت است. اين ولايت حقيقيه و مبتني بر حقيقت ملك است و آن مخصوص حق تعالي است و چون خدا متعالي تر از مجانست مخلوقات است، خلفاء و نمايندگاني نصب ميكند و آن را ولي عبادش قرار ميدهد و اطاعتش را بر عباد لازم ميگرداند. انسان كامل خواه ظاهر باشد و خواه غايب، شاهد است؛ شاهد قايمي كه هيچ گاه قعود ندارد. فايده وجود انسان كامل، منحصر به حضور او نيست، در حال غيبت نيز افاضه و استفاضه او استمرار دارد، همچون خورشيدي كه از پس ابرها، نور، گرما و حرارت خود را به موجودات ميرساند.