تحليل ناخرسندي شمس از مشايخ و فقهاي معاصر خويش

در بستر ادبيات عرفاني، محمّد بن علي بن ملك داد تبريزي، عارف شهير آذربايجاني ميراث دار دَرد و كابوس بارِ گران معرفت است. وي در جستجوي عشق و معرفت حقيقي با مشايخ و فقهاي معاصر زيادي همچون ابوبكر سله باف، ركن الدين سجاسي، شمس الدين خويي، اوحد الدين كرماني و ... مصاحبت مي گزيند، اما در آنها تجريد و تفريدي كه حقيقت آن در مرحله معاملات، رد قبول خلق و توجه مطلق به خدا باشد، را نديده است، بنابراين ضمن استفاده از مجلس درس و مصاحبت با آنها، احوال و اقوال اكثر آنها را در خور انتقاد مي يابد. شمس، مشايخ و پيران مصاحب خود را چنان محو جمال جَلَوات حقيقت كرده كه پيوند خود را با گذشته و مصاحبت و معاشرت با آنها گسسته و طالب ديدار اولياي مستور حق بوده است. مقالة حاضر با روش كتابخانه اي و با استناد به كتاب مقالات، به تحليل انديشة مسحور شمس پرنده كه از مشايخ و فقهاي معاصر مُنغّض گشته، پرداخته است.