تأثير مشخصات بستر بر كارايي كاتاليست‌هاي ناهمگن فسفوموليبديك اسيد تثبيت شده روي نانوكاربيد بور و سيليكاي متخلخل SBA-15 در اكسايش دي بنزوتيوفن

فاقد عنوان

ويژگي هاي ساختاري بستر كاتاليستي نقش مهمي در عملكرد كاتاليزوري فسفوموليبديك اسيد (H3PMo12O40 ) به عنوان يك كاتاليست فعال شناخته شده در واكنش گوگردزدايي اكسايشي دارد. در اين مقاله از دو بستر كاتاليستي مختلف (نانو كاربيد بور و سيليكاي متخلخل سنتزي SBA-15) جهت تثبيت فسفوموليبديك اسيد استفاده شده و ميزان كارايي كاتاليست‌هاي سنتزي در فرآيند گوگردزدايي اكسايشي سوخت مدل مورد بررسي قرار گرفت. با مقايسه ويژگي‌هاي ساختاري دو بستر، سيليكاي SBA-15 سنتز شده مساحت سطح ويژه بالا و منحصر به فردي (m2/g 781SBET = ) نسبت به بستر كاتاليستي نانوكاربيدبور (m2/g 100SBET =)، داشته است. ويژگي‌هاي ساختاري مناسب SBA-15، منجر به افزايش چشمگير كارايي كاتاليست H3PMo12O40/SBA-15 در فرآيند گوگردزدايي اكسايشي شده و لذا اين كاتاليست به عنوان كاتاليست مناسب در اين مقاله معرفي و ساختار آن با استفاده از آزمون‌هاي XRD، FT-IR، SEM و ايزوترم‌هاي جذب و دفع نيتروژن شناسايي شد. تأثير عوامل اثرگذار بر ميزان بازده فرآيند (شامل نسبت مولي عامل اكسنده به گوگرد، دما و زمان واكنش) مورد بررسي قرار گرفت و بهينه شد. بازده حذف دي بنزوتيوفن در شرايط بهينه دماي 60 درجه سانتيگراد، مدت زمان 120 دقيقه و نسبت مولي عامل اكسنده به گوگرد برابر با 8، با استفاده از كاتاليست‌هاي H3PMo12O40/SBA-15 و H3PMo12O40/Nano-B4C به ترتيب به %100 و %7/48 رسيد. بر اساس نتايج به دست آمده ويژگي‌هاي ساختاري بستر‌هاي كاتاليستي يك عامل اساسي اثرگذار بر ميزان كارآيي كاتاليست‌هاي ناهمگن پلي اكسومتالاتي در فرآيند گوگردزدايي اكسايشي مي‌باشد. بعلاوه كاتاليست پيشنهادي H3PMo12O40/SBA-15 بدون كاهش فعاليت در چهار واكنش متوالي بازيابي و استفاده شد.

no abstract