تأثير آموزش فلسفه بر خودتنظيمي و مهارت اجتماعي دانش‌آموزان دختر متوسطۀ اول

اين پژوهش با هدف تعيين تأثير آموزش فلسفه بر خودتنظيمي و رشد مهارت اجتماعي دانش‌آموزان دختر متوسطۀ اول قم در سال تحصيلي 99-1398 انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و به لحاظ روش انجام پژوهش، نيمه‌ آزمايشي از نوع پيش‌آزمون_ پس‌آزمون با گروه گواه بوده است. جامعۀ آماري مورد نظر شامل تمامي دانش ‌آموزان دختر دورۀ متوسطۀ اول شهر قم در سال ۹۹-۱۳۹۸ بود. اعضاي نمونه به‌ صورت جايگزيني تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و گواه قرار گرفتند؛ بدين ‌ترتيب در هر گروه تعداد 20 دانش‌ آموزان دختر دورۀ متوسطۀ اول حضور داشت. ابزار گردآوري اطلاعات شامل مقياس يادگيري خودتنظيمي پنتريچ و دي گروت (۱۹۹۰) و پرسشنامۀ مهارت ‌هاي اجتماعي ايندر بيتزن و فوستر (۱۹۹۲) بوده است. اعضاي گروه آزمايش در 12 جلسۀ 60 دقيقه ‌اي برنامۀ آموزش فلسفه شركت كردند. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. يافته ‌هاي پژوهش نشان داد كه آموزش فلسفه تأثير معناداري بر خودتنظيمي و رشد مهارت ‌هاي اجتماعي دانش‌ آموزان دختر مقطع اول متوسطه دارد. بر اساس يافته ‌هاي پژوهش، آموزش فلسفه به نوجوانان موجب بهبود خودتنظيمي و رشد مهارت ‌هاي اجتماعي دانش‌ آموزان دختر مي شود.