اشتراك گذاري دانش به مثابه حكمراني نرم سازماني

Knowledge sharing as soft organizational governance

اشتراك‌گذاري دانش را مي‌توان فعاليتي نظام‌مند براي انتقال و مبادله دانش و تجربه ميان اعضاي سازمان با اهداف مشترك تعريف نمود كه به عنوان فرايند شناسايي، توزيع و بكارگيري از دانش موجود به منظور حل مسايل نظام حكمراني سازمان قلمداد مي‌شود. اين مقاله با استفاده از روش توصيفي تحليلي بر اين فرض استوار است كه دانش سازماني و اشتراك‌گذاري ميان كاركنان ميتواند تأثير قابل توجهي بر ارتقاي كيفيت فعاليت هاي تحقيق و توسعه داشته باشد و عملكرد حكمراني نرم سازماني را بهبود بخشد و موجب دستيابي سازمان به مزيت رقابتي پايدار گردد. اشتراك‌گذاري دانش هنگامي انجام خواهد شد كه افراد مايل به كمك و يادگيري از ديگران در توسعه قابليت‌ها و شايستگي‌هاي جديد باشند. هدف نهايي از فرايند اشتراك‌گذاري دانش به عنوان قدرت نرم، تلاش براي انتقال و تبديل تجربيات و دانش همه افراد به دارايي‌ها و منابع سازماني به منظور افزايش و پيشبرد اثربخشي حكمراني سازماني است. اثربخشي حكمراني سازماني است.

Knowledge sharing can be defined as a systematic activity for the transfer and exchange of knowledge and experience between members of the organization with common goals, which is considered as a process of identifying, distributing and using existing knowledge to solve problems of the organization's governance system. Using descriptive-analytical method, this article is based on the assumption that organizational knowledge and sharing among employees can have a significant impact on improving the quality of research and development activities and improve the performance of organizational soft governance and lead the organization to achieve advantage. Be competitive. Knowledge sharing will take place when people want to help and learn from others in developing new capabilities and competencies. The ultimate goal of the knowledge sharing process as soft power is to strive to transfer and transform all individuals' experiences and knowledge into organizational assets and resources in order to enhance and advance the effectiveness of organizational governance