معادشناسي عرفاني در مرصاد العباد با رويكرد معناشناسي

No title

فاني بودن جهان مادي و لزوم توجه به زندگي پس از مرگ، بسياري از جمله اهل معرفت را متوجه مقولۀ معاد ساخته و هركس به فراخور درك و دريافت و روش خود بدان پرداخته است. نجم رازي از عرفاي صاحب‌نام قرن هفتم، در مرصاد العباد با ارائۀ مكتب عرفاني‌تفسيري خود، نمونه‌اي از شيواترين روش‌هاي معادشناسي را به دست داده است. يكي از ابعاد اين نگرش عرفاني، معناشناسي معاد است؛ دانشي نوين در دنياي غرب كه زيرمجموعۀ زبان‌شناسي محسوب مي‌شود و در پي مطالعۀ معنا با روش علمي است. اين مقاله با هدف بررسي معناشناسي معاد در مرصاد العباد و به‌شيوۀ توصيفي نوشته شده است. مهم‌ترين يافته‌ها كه با بهره‌گيري از روش معناشناسي نوين در قالب روابط همنشيني و تقابل معنايي به دست آمده، نشان‌دهندۀ هنر و توانمندي كم‌نظير و خيال‌انگيز رازي در معرفي و تفسير عرفاني‌ادبي معاد، معاد طبقات مختلف انسان‌ها، كيفيت بازگشت به خود براي نفوس و ارواح چهارگانه و شرح هفت‌خان معرفت است. ترسيم فضاي رعب‌انگيز در معاد اشقيا و فضاي جذاب و دل‌انگيز در معاد اتقيا و صاحبان نفس مطمئنه و نشان دادن تقابل‌هاي معنايي و مرتبتي از توانمندي‌هاي زباني‌ادبي رازي در معرفي و معناشناسي مباحث مربوط به معاد است.

No abstract