تحليل و بررسي ديدگاه‌ها و آراء مفسران درباره مراد «نعمت» در آية اكمال

فاقد عنوان

يكي از رويكردهاي مفسران عصري، با هدف كاربست و تطبيق آيات هم‌سياق آية اكمال در قرآن، رويكرد تفسير فرهنگي است. برخي از مفسران با اشاره به تحولات گوناگون معناي نعمت ذيل اين آيه، در طراحي الگويي ساختاري، براي اثبات معناي نعمت به معني «ولايت الهي» تلاش كرده‌اند. پژوهش پيش‌رو با روش توصيفي ـ تحليلي سير تطور معناي نعمت را با تأكيد بر آراء مفسران، به‌ويژه با نگاه عصري و تفسير فرهنگي بررسي مي‌كند. مهم‌ترين يافته‌هاي پژوهش حاكي است كه مفسران در تفاسير فرهنگي از طريق تأكيد بر ضرورت تشريع احكام توسط پيامبر برچيده شدن پديده نسخ بعد از نزول اين آيه را نتيجه گرفته‌اند. لذا مانايي آموزه‌هاي قرآني، اكمال دين و همچنين واكاوي شبكه ارتباطي آيات مراد از نعمت در آية مذكور به‌معناي ولايت و تطبيق آن با ولايت اميرمؤمنان علي را به‌عنوان مصداق برتر تأييد مي‌كند. از منظر نگارندگان اين پژوهش، مبناي معناشناختي و مصداق‌شناختي نگره مذكور محل بررسي و بازانديشي است. اختصاص و محدود كردن نعمت به مراسم حج به تضييع محتوا و پيام آيه مي‌انجامد و تبعات عدم فهم دقيق‌تر آيه را به‌دنبال دارد. از جمله راهبردهاي مفسران تفسير فرهنگي، بيان معاني گسترده‌تر نعمت از جمله اسلام و شناخت با توجه به تفسير روشمند آيات و اصل فرازماني و فرامكاني بودن قرآن است.

no abstract