نقش مشاهده‌گر در اشتراك دانش سازماني بر اساس نظريه اتوپوئسيس و ارتباط علمي در سيبرنتيك

مقدمه: ارتباطاتِ علميِ سازماني به‌عنوان بنيان سازمان‌هاي مدرن، تأثير بسياري بر پيشرفت سازمان‌ها داشته و در چرخه مديريت دانش مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. با توجه به نقش ارتباطات و سيستم ارتباطي به‌عنوان مهم‌ترين مفروضه سيبرنتيك، اين مقاله با رويكردي سيبرنتيكي، روند تكاملي دانش در انواع سيبرنتيك را با توجه به نقش مشاهده‌گر و با در نظر گرفتن نظريه اتوپوئسيس ماتورانا و وارلا و ارتباطات علمي لومان مورد بررسي قرار داده است و با مطرح كردن مباني فلسفي چهارگانه سيبرنتيك سعي دارد اهميت اين ‌رويكرد را در اشتراك دانش سازماني آشكار سازد.روش‌شناسي: اين مقاله از نوع مروري است كه با استفاده از روش مرور روايتي و بررسي منابع نظري و جستجو در پايگاه‌هاي معتبر گوگل اسكالر، مگيران و ايرانداك تهيه شده استيافته‌ها: يافته‌ها بيانگر آن است كه هر چهار رويكرد سيبرنتيكي در اشتراك دانش حائز اهميت مي‌باشند و اوج اين اهميت را مي‌توان در نظريه ارتباطات علمي لومان و نقش متفاوت مشاهده‌گر در هر مرتبه از سيبرنتيك در راستاي اشتراك دانش، بر طبق نظريه اتوپوئسيس نيز مشاهده كرد.نتيجه گيري‌: مديريت دانش به دليل دارا بودن ماهيتي بين‌رشته‌اي زيربناي دانش سازماني است لذا ضروري است مطالعات اشتراك دانش از ديدگاه نظريه‌هاي اتوپوئسيس و ارتباط علمي لومان در سيبرنتيك مورد توجه قرار گيرد. اشتراك دانش مشاهده‌گران در سيستم‌هاي اجتماعي از جمله حوزه‌هايي است كه سيبرنتيك مرتبه چهارم در آن به‌خوبي متبلور مي‌گردد و براي توسعه علمي جوامع كه در نهايت منجر به پيشرفت آنان مي‌گردد، پشتوانه بسيار مناسبي است.