تبيين جايگاه «اصل آزادي» در عدالت اجتماعي با روي كرد اسلامي

اصول عدالت اجتماعي، قواعد تحقق بخش عدالت در توزيع مواهب اجتماعي است. اصول متعددي در تعيين جايگاه واقعي هر چيز و هر كس در جامعه مؤثر است كه يكي از آن ها «اصل آزادي هدفمند» است. آزادي در قرائت رايج ليبراليسم به معناي رهايي انسان در تنفيذ خواسته هاي شخصي، بريده از الزامات انساني و اخلاقي است كه بر مبناي انسان محوري، ابزاربودن عقل و گسست ميان حق و خير بنا شده است، اما مقتضاي آزادي در اسلام بر خلاف ليبراليسم، فراهم‌نمودن زمينه‌هاي رشد و بالندگي و بروز استعدادهاي انساني و كمالي افراد جامعه است. اين معنا بر مباني يازده گانه ذيل كه با تأمل در منابع دين اسلام استنباط شده، مبتني است: اختياري‌بودن ايمان، تفاوت مؤمنان در درجات ايمان، رشد اجتماعي، مشاركت مردم، انفتاح باب اجتهاد، امر به معروف و نهي از منكر، تفاوت سليقه‌ها، رعات تدريج در هدايت، احكام غير الزامي دين، وابستگي اجراي قوانين به رضامندي عمومي و قاعده عدم سلطه. تبيين شرايط، لوازم و آثار اين مباني با روش توصيفي و تحليلي، به تفصيل در اين پژوهش آمده است تا زمينه تأملات بيش‌تر عدالت پژوهان را فراهم نموده و روشن‌گر مجريان عدالت‌خواه باشد.