بررسي نظريه‌هاي «مولّد بودن سرمايه» به‌عنوان اساس توجيهات بهره

No Title

بهره، جريان مداوم درآمد به سمت صاحب دارايي مالي از طريق زياده مشروط در قرارداد قرض است. حتي اگر صاحب دارايي مالي انگشتش را هم تكان ندهد اين درآمد به سمت او جريان مي‌يابد. اين مقاله با روش توصيفي تحليلي در مقام پاسخ به اين پرسش است كه اولاً اساس استدلال قائلين به ضرورت وجود بهره براي اثبات استحقاق قرض‌دهنده به‌عنوان صاحب دارايي پولي در قرارداد قرض چيست؟ ثانياً آيا اين استدلال قدرت توجيه بهره را دارد يا خير؟ مقاله اثبات مي‌كند اساس توجيهات مهم بهره، در گزاره «سرمايه مولد است» خلاصه مي‌شود و اين گزاره قدرت توجيه جريان دائم درآمدي به نام بهره را ندارد. در قرارداد قرض دارايي پولي ممكن است تبديل به سرمايه فيزيكي شود. با تبديل دارايي پولي به سرمايه فيزيكي، اين سرمايه لزوماً به عامل تبديل توليد نخواهد شد. با فرض تبديل به عامل توليد، لزوماً مولديت فيزيكي را به‌دنبال نخواهد داشت. همچنان‌كه مولديت احتمالي فيزيكي، به معناي مولديت دائم ارزشي نخواهد بود. با اغماض نسبت به همه اين احتمالات زياده ـ درآمد ـ پديد آمده احتمالي، از نظر حقوقي ملك قرض‌گيرنده و نه قرض‌دهنده است.

No Abstract