بازخواني انتقادي مفهوم امنيت جمعي در نظام كنوني بين‌الملل

A Critical Analysis of the Concept of Collective Security in the Current International System

هنگامي‌كه دربارۀ امنيت جمعي و به‌خصوص امنيت جمعي به‌مثابۀ يك «سيستم» سخن مي‌گوييم، فرض بر وجود نوعي نظم و شكلي از حكومت قانون گذاشته مي‌شود. اين در حالي است كه نحوۀ توزيع قدرت پس از جنگ جهاني دوم با پيروي از الگوي ديرينۀ موازنۀ قدرت، به‌نحوي نبوده است كه بتواند امنيت جمعي را در شكل كمال‌يافتۀ خود- به‌صورت بازدارندگي كامل در برابر نقض قاعدۀ ممنوعيت توسل به زور- تحقق بخشد. هم در اينجاست كه مسئلۀ تروريسم بين‌المللي به‌مثابۀ نقطۀ عطف تاريخ معاصر، دوگانۀ «دفاع مشروع» و «امنيت جمعي» را كه ديرزماني است در رقابت مداوم با يكديگرند، بيش از پيش عيان مي‌سازد. به‌نظر مي‌رسد اين رويارويي به تضعيف- اگر نگوييم نابودي- نظام امنيت جمعي و جايگزيني آن با سياست‌هاي يكجانبه‌گرايانه انجاميده است.

When it comes to collective security, and specifically collective security as a “system”, the existence of a sort of order and a form of rule of law is presumed. However, the distribution of power in the post-World War II era, which is based on the old balance-of-power pattern, has failed to realize collective security in its most developed form, i.e., as a deterrent against any violation of the prohibition on the use of force. That is where the issue of international terrorism, as a turning point in contemporary history, has made the dichotomy between self-defense and collective security more evident. It seems that the clash between these two concepts has caused the collective security system to be undermined if not completely destroyed, and thus be replaced with unilateral policies.