ادله تعين حج تمتع بر نائي در ترازوي نقد

No Title

حجه الاسلام از اركان اسلام است كه بر هر مسلمان در طول عمر تنها يك بار واجب مي‌گردد. تمتع، قران و افراد انواع حج‌اند. از اين ميان، مشهور فقها خصوص حج تمتع را بر كسي كه از مكه دور است و نايي ناميده مي‌شود واجب مي‌دانند و براي اثبات ديدگاه خود به اجماع، كريمه «ذلك لمن لم يكن اهله حاضري المسجد الحرام» و روايات فراوان معتبر تمسك كرده‌اند. ناكارامدي اجماع و كتاب در اين زمينه دور از انتظار نيست. اما آنچه مهم مي‌نمايد روايات‌اند؛ چه آنكه در مقابل روايات انحصار حج تمتع بر نايي، روايات مستفيض نزديك به متواتري گزارش شده‌اند كه نافي وجوب تعييني حج تمتع بر نايي بوده و افضليت حج تمتع را براي نايي اثبات مي‌كنند. در جمع ميان اين دو دسته روايت، چهار وجه بيان شده كه عبارتند از: «وجوب تمتع و استحباب قران و افراد بدون كفايت از حجه الاسلام»، «حمل روايات افضليت بر كسي كه حجه الاسلام را به جا آورده»، «افضليت تمتع مشروع بر افراد و قران مشروع» و «استحباب تمتع و كفايت غير آن براي نايي». سه جمع نخست با ضعف‌هايي روبه‌رو هستند. در مقابل، برخي از روايات افضليت تمتع، بر روايات تعين تمتع حاكم بوده، مفسر آنهاست. حاصل اين نگاه تفسيري، جواز انواع حج بر نايي و استحباب يا تاكد استحباب تمتع است.

No Abstract