عشق زميني از ديدگاه ابن سينا

عشق زميني يا غيرعفيف ازجمله كيفيات نفساني‌اي است كه انسان‏ها در زندگي خويش تجريه مي‌كنند. بررسي تحليلي توصيفي آراي ابن‏سينا نشان مي‌دهد عشق زميني يا شهواني اساساً نوعي بيماري روحي رواني است كه گاه به بروز بيماري‏هاي جسماني مي‌انجامد. اين‌گونه عشق درنتيجۀ غلبۀ افكار و تصورات ذهني بر انسان عارض مي‌شود و در آن، معشوق ممكن است هر شيء مادّي اعم‏ از جمادات، گياهان، حيوانات و انسان‏ها باشد؛ البته مهم‏ترين مصداق چنين علاقه‌اي عشق يك انسان به انسان ديگر است. راهكارهاي موردنظر ابن‏ سينا جهت درمان بيماري عشق زميني عبارت‏ اند از: وصال عاشق و معشوق، جلب توجه عاشق به معشوقي ديگر، و تقويت قواي جسماني و مادّي عاشق. در روان‏شناسي معاصر، عشق هوسي را مي‏ توان با عشق زميني بوعلي همايندسازي كرد.