اثر تمرينات ادراك بينايي وابسته و غير وابسته به حركت بر يكپارچگي بينايي-حركتي و مهارت‌هاي حركتي ظريف در كودكان 7 و 8 ساله: باز آزمايي فرضيه حركت

هدف از مطالعه حاضر تعيين اثر تمرينات ادراك بينايي وابسته و غير وابسته به حركت بر يكپارچگي بينايي ـ حركتي و مهارت‌هاي حركتي ظريف در كودكان 7 و 8 ساله بود. بدين منظور، 107 نفر از دانشآموزان كلاس اول دبستان شهرستان سبزوار به‌صورت هدفمند (شرايط اقتصادي و فرهنگي يكسان، سلامت جسماني و ذهني و ديد كامل با يا بدون عينك) انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي تمرينات ادراك بينايي وابسته و غير وابسته به حركت(هر گروه 32 نفر) و يك گروه كنترل (43 نفر) قرار گرفتند. پس از برگزاري پيش‌آزمون، آزمودني‌هاي گروه‌هاي آزمايشي، به مدت 6 هفته و هر هفته، سه جلسه 45 دقيقه اي به تمرين پرداختند و سپس پس‌آزمون در دو گروه برگزار شد. پس از بررسي نرمال بودن توزيع داده‌ها و همگني واريانس‌ها به‌وسيله آزمون شاپيروويلك و لوين از آزمون تحليل كوواريانس به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها در نرم‌افزار SPSS 19 استفاده شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه تمرينات ادراك بينايي وابسته و غير وابسته به حركت بر يكپارچگي بينايي ـ حركتي و مهارت‌هاي حركتي ظريف كودكان 7 و 8 ساله تأثير معني داري دارد؛ اما بين اين دو شيوه تمريني تفاوت معني داري وجود نداشت. اين نتايج هم‌راستا با فرضيه حركت نشان داد، مسئله‌ي مهم در رشد ادراكي و اداركي حركتي توجه فرد به محرك هاي بينايي در محيط بوده و وجود حركت در تمرينات بينايي الزامي نمي‌باشد.