اثربخشي درمان مبتني بر يكپارچگي حسي بر حافظه شنيداري و حساسيت شنيداري دانش آموزان با اختلال خواندن

زمينه و هدف: اختلال خواندن يكي از انواع اختلالات يادگيري ويژه است كه به مشكلات تحصيلي و رفتاري در دانش آموزان منجر مي شود و در مدارس ميزان شيوع بسيار بالايي دارد. بنابراين پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان مبتني بر يكپارچگي حسي در حافظه شنيداري و حساسيت شنيداري دانش آموزان با اختلال خواندن انجام شد. روش: اين پژوهش از نظر هدف كاربردي، و از نظر شيوه گردآوري اطلاعات نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي كودكان پسر 7 تا 12 سال داراي اختلال خواندن بود كه به مراكز روان شناسي و مشاوره و كلينيك هاي روان پزشكي تهران در سال ۱۳۹۹-۱۴۰۰ مراجعه كردند. از جامعه آماري مورد نظر تعداد 30 دانش آموز به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گروه گواه قرار گرفتند. در طي فرايند مداخله گروه آزمايش برنامه درمان مبتني بر يكپارچگي حسي را به مدت 8 جلسه 90 دقيقه اي دريافت كردند. ابزار گردآوري داده ها در اين پژوهش شامل خرده آزمون سنجش حافظه شنيداري برنامه رايانه اي حافظه كاري ان بك و نسخه تجديدنظرشده آزمون حساسيت شنيداري را تكميل كردند. تحليل داده هاي پژوهش با استفاده از تحليل كوواريانس يك راهه اندازه گيري مكرر با نرم افزار spss26 انجام شد.يافته ها: نتايج نشان دادند كه برنامه درمان مبتني بر يكپارچگي حسي بر حافظه شنيداري و حساسيت شنيداري در گروه آزمايش اثربخش است؛ همچنين اثربخشي اين برنامه در مرحله پيگيري يك ماهه نيز پايدار مانده است (0/001 p).نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي به دست آمده در اين مطالعه مي توان نتيجه گرفت كه برنامه يكپارچگي حسي با تأكيد بر حافظه شنيداري و حساسيت شنيداري در درمان اختلال خواندن مؤثر است و در نتيجه مي تواند به عنوان يكي از محورهاي مداخله اي دانش آموزان با اين اختلال مورد توجه قرار گيرد.