بررسي دلالي و حلّ تعارض روايتِ: «فَمَن زارَنِي عارفاً بِحَقِّي غَفَرَ اللُه لَهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِهِ وَ ما تَأَخَّر» با «صحيحه خيثمه»

زيارت امام رضا(عليه السلام) در برخي روايات، سبب آمرزش گناهان زائر ذكر شده است. در نگاه نخست، مفهوم رواياتِ زيارت امام رضا(عليه السلام) و آمرزش تمامي گناهان، با محتواي برخي از آيات قرآن(نساء،31) كه بخششِ مؤمنان را منوط به اجتناب از گناهان بزرگ دانسته و همچنين بسياري از روايات و ‌خصوص مدلول روايت صحيحه خيثمه كه برداشته شدن عذاب و آمرزش گناهكار را به شناخت و در پيش گرفتن راه اهل بيت (عليه السلام) معرفي كرده در تعارض است. اين نوشتار با رويكرد انتقادي و به روش توصيفي‌تحليلي، درصدد ارائه مفهوم درست و حلّ تعارض روايات آمرزش گناهان زائر با برخي آيات و روايات خصوص روايت صحيحه خيثمه است. اين پژوهش نشان مي‌دهد آمرزش صغائر با اجتناب از كبائر، به دارنده ولايت و عارفينِ حقّ و حرمت اهل بيت (عليه السلام) اختصاص دارد. همچنين با تراكم گناهِ كبيره، پس از تحمّل سختي‌ها (برحسب مقدار گناه) در دنيا، هنگام مرگ، برزخ و محشر بخشيده و در صورت پاك نشدن آثار گناه، در طبقه نخست جهنمّ قرار مي‌گيرد و با شفاعت اهل بيت آمرزيده مي‌شود و بين مفهوم رواياتِ زيارت امام رضا(عليه السلام) كه ازجمله كاركردهاي آن را آمرزش زائر مي‌داند، با محتواي متون ديني كه آمرزش و رستگاري انسان‌ها را به داشتن ايمان، عمل صالح و تمسّك و تبعيت از اهل بيت گره زده است، تعارضي ندارد.