تأملي در حكم فقهي پديده زمين‌خواري

«زمين» ازجمله نعمت‌هاي الهي است كه نسل فعلي و آتي در راستاي تأمين نيازهاي خود به آن نيازمند هستند، اما امروزه ازجمله مفاسد اقتصادي كه در اين راستا نمود پيدا كرده، پديده «زمين‌خواري» است كه با تصرف غيرقانوني و عدواني در اراضي و تغيير كاربري‌هاي غيرمجاز واقع مي‌شود. از نظر فقهي، زمين داراي احكام خاصي بوده و مالكيت آن نيز شرايط ويژه‌اي دارد. بر همين اساس، مي‌توان به پديده زمين‌خواري از منظري فقهي نگريست و اين نكته را مورد بررسي قرار داد كه آيا مي‌توان با ناديده گرفتن شرايط مقررشده در شرع و قانون، ادعاي مالكيت زميني را كرد و حكم فقهي مالك شدن زمين خارج از محدوده مقررشده در شرع اسلام چيست؟ نتايج حاصل از اين پژوهش حاكي از آن است كه مالك شدن زمين از طريق غيرمشروع و غيرقانوني، از نظر فقهي، مصداقي از اكل مال به باطل است. اين همان پديده‌اي است كه امروزه از آن به‌عنوان «زمين‌خواري» ياد مي‌شود. بر همين اساس، تصرف نامشروع اراضي، حقي براي كسي ايجاد نمي‌كند و از نظر فقهي، چنين مالكيتي معتبر شناخته ‌نمي‌شود.