تحليل شرايط علي ارتقاء فرهنگ حفظ محيط زيست و منابع طبيعي در جامعه بهره برداران كشور

مقدمه: بحران زيست محيطي يكي از مهم­ترين چالش­هايي است كه بشر در قرن حاضر با آن روبه روست. شيوۀ رويارويي با اين بحران محيط زيستي قطعاً در كيفيت زندگي نسل حاضر و آتي تعيين كننده است. بسياري از اين مشكلات محيط زيستي در فقدان آگاهي و ضعف فرهنگي، در ارتباط بين انسان و طبيعت ريشه دارد. هدف پژوهش: شناخت شرايط علي به منظور ارتقاء فرهنگ حفظ محيط زيست و منابع طبيعي است. روش­ شناسي تحقيق: رويكرد پژوهش حاضر از نوع كيفي است و از روش نظريه داده بنياد رويكرد سيستماتيك استراوس و كوربين به عنوان روش پژوهش استفاده مي­شود. قلمروجغرافيايي پژوهش: قلمرو جغرافياي اين پژوهش مربوط به جوامع محلي بهره­برداران سراسر كشور ايران است. يافته ­ها و بحث: شرايط علّي در اين پژوهش كه همان علل ترغيب و انگيزه محقق به انجام اين پژوهش بوده و باعث شده است كه براي پديده محوري يعني همان آموزش رسانه­اي به دنبال ارائه مدلي باشد. بنابراين نتايج حاصل از بين مقوله­هاي استخراج از كل مصاحبه­ها نشان داد در بعد رسانه­اي، بعد اقتصادي، بعد مديريتي و بعد اجتماعي مقوله­هاي محوري، شرايط علّي رسانه­اي را حاصل و در راستاي نيل به اهداف و پيامدها به كار گرفته شد. نتايج: استفاده مديران از رسانه و روابط عمومي و تجزيه و تحليل­هاي رسانه­اي از محيط زيست، نقش اساسي در حكمراني مطلوب زيست محيطي برعهده دارد. از همين رو، عقلايي­ترين كار اين است كه براي نگهداري از منابع ملي به رسانه­ها به عنوان عوامل زمينه­اي بيشترين بها داده شود.