تحليل سطوح توسعه يافتگي سكونتگاه هاي روستايي با منشاء عشاير كوچنده(مطالعه موردي: شهرستان گرمي)

مقدمه: تعادل بخشي به سطوح توسعه در نواحي روستايي كشور طي دهه هاي اخير همواره مورد توجه بوده است. اين نوع مطالعات در نواحي روستايي با پيشينه عشايري و سكونتگاه هايي كه از اسكان كوچ نشينان شكل گرفته اند, از اهميت بيشتري برخوردار است. براي رفع نابرابري ها بايستي اختلافات و نابرابري هاي موجود ميان مناطق را شناخت و آنها را به لحاظ امكانات و ويژگي هاي اقتصادي و اجتماعي و طبيعي طبقه بندي نمود و براي هر منطقه برنامه متناسب با شرايط آن تنظيم و به اجرا درآورد. هدف پژوهش: هدف تحقيق حاضر تعيين و بررسي سطح توسعه يافتگي روستاهاي شهرستان گرمي مي­باشد. روش­ شناسي تحقيق: براي سنجش سطح توسعه يافتگي روستاها از شاخص هاي متعددي جهت استفاده مي شود كه با روش هاي شناخته شده اي امروزه موردارزيابي قرار مي­گيرند. روش موريس يكي از معتبرترين روش هاي تعيين توسعه يافتگي است كه در برنامه عمران سازمان ملل آنرا براي درجه بندي نواحي از لحاظ توسعه يافتگي (كالبدي-انساني) به كار برده است. در روش موريس, روستاها در قالب شاخص ها و معيارهاي مختلف رده بندي ميشوند. روش تحقيق مبتني بر شناخت وضع موجود و تحليل ساختارها و امكانات آن بوده كه با شناخت و بررسي شرايط انساني، اقتصادي ،كالبدي و فضايي، محيطي و طبيعي حاكم بر شهرستان مورد مطالعه قرار مي گيرند. قلمروجغرافيايي پژوهش: قلمرو جغرافيايي پژوهش حاضر روستاهاي شهرستان گرمي مي­باشد. يافته ­ها و بحث: با توجه به نتايج تحقيق, سطوح توسعه يافتگي روستاها كاملا ناهمگون است. بطوريكه از ميان 284روستاي مورد مطالعه 3روستا درجه يك, 69روستا درجه دو 209 روستا درجه سه و 4 روستا در درجه چهارم از سطح توسعه يافتگي قرار دارند و همچنين ميان تعداد جمعيت روستاها و سطح توسعه يافتگي ارتباط بسيار قوي وجود دارد. نتايج: تفاوت زياد بين نواحي روستايي از لحاظ سطوح توسعه, نشانگر اين است كه امكانات و خدمات در بين نواحي روستايي عادلانه توزيع نشده است.