مقايسه اثربخشي روش‌هاي تحليل رفتار متقابل و ايماگوتراپي بر بهبود مهارت‌هاي ارتباطي، حل تعارض و حساسيت به طرد زوجين شهرستان مسجد سليمان

هدف: هدف از اين پژوهش مقايسه اثربخشي روش‌هاي تحليل رفتار متقابل و ايماگوتراپي بر بهبود مهارت‌هاي ارتباطي، حل تعارض و حساسيت به طرد زوجين شهرستان مسجد سليمان بود. روش پژوهش: روش اين پژوهش آزمايشي، با طرح پيش آزمون، پس آزمون با گروه كنترل و پيگري بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه زوجين مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره مسجد سليمان در سال 1398 بود. از بين جامعه آماري ابتدا به روش نمونه‌گيري تصادفي 4 مركز مشاوره انتخاب، و در ادامه تعداد 20 زوج (40 نفر) از اين مراكز به روش تصادفي در قالب سه گروه آزمايش و كنترل گمارش شدند (10زوج براي هر گروه). گروه‌هاي آزمايش به مدت 10 جلسه يك ساعت و نيمه تحت آموزش قرار گرفتند، اما گروه كنترل آموزشي را دريافت نكردند. به منظور جمع‌آوري داده‌هاي پژوهش از پرسشنامه مهارت‌هاي ارتباطي كويين دام، پرسشنامه استاندارد حساسيت به طرد (RSQ) و پرسشنامه تعارض زناشويي (MCQ)استفاده شد. به منظور تجزيه و تحليل داده‌هاي پژوهش از تحليل واريانس اندازه گيري مكرر چند متغيره استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش: نتايج حاصل از تجزيه و تحليل يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه روش تحليل رفتار متقابل و ايماگوتراپي هر دو بر متغيرهاي مهارت‌هاي ارتباطي، حل تعارض و حساسيت به طرد زوجين اثر داشته است (P 0/05). نتيجه‌گيري: نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد كه روش‌هاي تحليل رفتار متقابل و ايماگوتراپي در بهبود مهارت‌هاي ارتباطي، حل تعارض و حساسيت به طرد زوجين موثر است، با اين حال روش تحليل رفتار متقابل نسبت به ايماگوتراپي داراي اثربخشي بيشتري بود.