فطري بودن زبان نهج البلاغه

امروزه مباحث نوين زبان‌شناسيِ جديد، مورد توجه و اهتمام انديشمندان معاصر اسلامي در حوزه‌هاي متعددي قرار گرفته است، از جمله بحث مربوط به حوزه زبان دين و زبان متون ديني كه خاستگاه اصلي آن دنياي غرب به شمار مي‌رود. فطري بودن زبان، از جمله نظريات مهمي است كه در بين مفسران و متكلمان در حوزه قرآن مطرح گرديده و تاكنون واكاوي آن در حوزه متون ديني ديگري همچون نهج‌البلاغه صورت نگرفته است. بر اين اساس در اين مقاله به دنبال آن هستيم تا با بررسي اصطلاحي زبان فطرت و بيان ويژگي‌هاي آن اثبات نماييم كه زبان نهج‌البلاغه هم در حوزه محتوا و هم در حوزه روش، زبان فطري بوده و ويژگي‌هاي آن اعم از عموميت و جهاني بودن، فراگيري، ثبات و ... را دارد. در همين راستا، تعريف لغوي و اصطلاحي «فطرت» و كاربرد آن در نهج‌البلاغه و بيان ويژگي‌هاي امور فطري، ابعاد گوناگون اين نظريه در خصوص نهج‌البلاغه انجام گرفته است.