بررسي تطبيقي رابطه علّي نفس و بدن از نگاه ملاصدرا و فاستر

تبيين چگونگي ارتباط نفس و بدن از بحث‌هايي است كه پس از پذيرش دوگانگي آن دو مطرح مي‌شود. يكي از انواع ارتباط بين نفس و بدن، پذيرش عليت بين آن دو و تاثير و تاثر بين آنهاست. ملاصدرا بدن را علت مادي نفس مي‌داند و پس از آن به اثرگذاري متقابل نفس و بدن اشاره مي‌كند؛ در حاليكه فاستر فقط به جهت دوم مي‌‌پردازد. فاستر، از حاميان دوگانه‌انگاري دكارتي، راهكاري براي مشكل اختصاص علّي ارائه مي‌كند و وحدت ذهن و بدن را تبيين مي‌نمايد. مشكل اختصاص علي يك نفس خاص به بدن خاص، در فلسفه ملاصدرا با مباني جسمانيه الحدوث و وحدت نفس و بدن، منتفي مي‌شود و اين وجه كارآمدي ديدگاه صدرايي است. از نگاه ملاصدرا، نفس و بدن دو روي يك وجود واحدند؛ اما فاستر آرايش‌هاي نفساني را ضامن اتحاد آنها مي‌داند. نحوه اين ارتباط در فلسفه ملاصدرا به نوعي يگانگي مي‌رسد كه بهتر مي‌تواند تاثير و تاثر متقابل آن دو را توضيح دهد؛ اما اين مسئله همچنان براي فاستر، بي‌پاسخ خواهد ماند. ملاصدرا مسئله را وجودشناسانه مي‌كاود و فاستر به تبيين معرفت‌شناختي اكتفا مي‌كند. از اهداف مقاله، بررسي ميزان كارآمدي راهكارهاي ارائه شده از سوي اين دو فيلسوف است.