بررسي جامعه شناختي نبرد نمادين شاه و امام خميني (ره) در انقلاب 57 از ديدگاه پير بورديو

هدف: تاكنون پژوهش‌هاي صورت گرفته درباره انقلاب اسلامي بر جنبه‌هاي ساختاري، فرهنگي، اقتصادي و مذهبي متمركز بوده است و كمتر پژوهشي به ويژگي‌هاي جامعه‌شناختي سلوك رهبران رژيم پهلوي و انقلاب اختصاص يافته است. بنابراين هدف اين پژوهش، مطالعه جنبه‌هاي مغفول شكل‌گيري انقلاب با تمركز بر شناخت خصلت‌ها و عملكرد شاه و رهبر انقلاب يعني امام خميني(ره) در ميدان سياسي و اجتماعي ايران است. روش‌شناسي پژوهش: روش پژوهش ما كيفي است و در اين مقاله با بهره‌گيري از نظريه پراتيك «پير بورديو» جامعه‌شناس فرانسوي، تلاش كرديم نبرد ميان شاه و امام را از زاويه تأثيرگذاري خصلت‌ها و سرمايه‌ها در ميدان سياسي ايران در سال 57 مورد تبيين قرار دهيم. يافته‌ها: يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه امام خميني(ره) با اتكا بر سلوك شخصي و جهان نمادين اسلامي شيعي نسبت به خصلت‌ها و سلوك شاه، نزدمردم جذابيت بيشتري پيدا كرد و با اتكا برسرمايه نمادين، ميدان سياسي و اجتماعي مبارزه عليه رژيم پهلوي را از آن خود ساخت. نتيجه‌گيري: بررسي جامعه شناختي سلوك شخصي امام خميني‌(ره) و شاه براساس نظريه «بورديو» نشان مي‌دهد كه در ميدان سياسي - اجتماعي دهه 50 شمسي در ايران، امام توانست باورهاي مردم را متحول نمايد و با نمادين ساختن ميدان مبارزه، قدرت فيزيكي و دستگاه سركوب رژيم پهلوي را با فروپاشي روبه‌رو سازد.