تحليل تطبيقي شعر و نقاشي عصر صفوي با تكيه بر آراي هنري رماك

اين مقاله پژوهشي بينارشته اي در قلمرو ادبيات تطبيقي است كه به مطالعه ارتباط بين ادبيات و نقاشي عصر صفوي مي پردازد و با استفاده از نظريه ادبيات تطبيقي هنري رماك، در پي تبيين اين موضوع است كه چگونه مفهومي يكسان، به اشكال متفاوت در شعر و نقاشي اين عصر نمود يافته است. بر اساس يافته هاي اين پژوهش، شعر و نقاشي اين عصر را نمي توان ادامه و دنباله سبك هاي پيشين دانست؛ بلكه شعر و نقاشي اين دوره، داراي ويژگي‌هاي متمايز خود بوده و شاعران و نقاشان عصر صفوي به مجموعه اي از اصول و موازين مشترك پايبندند كه با موازين دوره هاي قبل قابل مقايسه نيست. همچنين، زميني شدن يكي از پيش‌فرض هايي است كه اساس انديشه و هنر قرن يازدهم را شكل مي دهد و شاعران و نقاشان عصر مورد بررسي به شكل هاي مختلفي از قبيل: واقع گرايي، جزئي نگري، لذت بخشيدن، استفاده از عناصر پيرامون و... كه همگي از مؤلفه هاي زميني شدن هستند، به خلق آثار خود دست يازيده اند.