مقايسه اثربخشي درمان شناختي- رفتاري و درمان هيجان‌مدار بر تاب‌آوري افراد مبتلا به سندروم روده تحريك‌پذير

هدف: تاب آوري در مبتلايان به سندرم روده تحريك پذير، از اهميت بسيار بالايي برخوردار است، هدف اين پژوهش، مقايسه اثربخشي درمان شناختي- رفتاري و درمان هيجان مدار بر تاب آوري اين بيماران است. روش ها: روش پژوهش حاضر، نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل است. جامعه آماري اين تحقيق، بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك پذير هستند كه به كلينيك گوارش و كبد مسعود در شهر تهران، سال 1398 مراجعه نموده اند. 35 بيمار به روش نمونه گيريِ ساده انتخاب و تصادفي در 3 گروه (دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل) جاي گرفتند گروه هاي آزمايش تحت 8 جلسه درمان هفتگي شناختي- رفتاري قرار گرفتند. ابزار اندازه گيري مقياس تاب آوري كانر و ديويدسونCD-RISC) ) بود. براي تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS و تحليل واريانس دو عاملي با اندازه گيري هاي مكرر (تحليل واريانس آميخته) و تحليل كوواريانس يك راهه تك متغيري استفاده شده است. نتايج: نتايج نشان داد برقراري پيش فرض هاي يكساني واريانس ها (0.05P-Value ، 3.272F=) پيش فرض رابطه خطي بين پيش آزمون و پس آزمون 0.01P-Value ، 925.620=F) و پيش فرض يكساني شيب رگرسيون ها (0.05P-Value ، 1.594=F) در تحليل كوواريانس، بعنوان شاخص تاب آوري است. ،حدود 79.2 درصد از تغييرات تاب آوري توسط نوع درمان تبيين شده و تحت تأثير قرار مي گيرد. درمان شناختي- رفتاري و درمان هيجان مدار بر تاب آوري مبتلايان سندروم روده تحريك پذير اثربخش و هر دو روشِ درماني در طول زمان داراي ماندگاري اثر هستند. تفاوت معناداري ميان اثربخشي اين دو روش درماني بر تاب آوري وجود نداشت. نتيجه گيري: طبق نتايج اين پژوهش، درمان شناختي- رفتاري و هيجان مدار براي افزايش تاب آوري بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك پذير مداخلاتي مؤثر هستند و براي مديريت علائم اين بيماري مي توان از اين مداخلات سود جست.