مقايسه اثربخشي درمان شفقت‌محور و درمان پذيرش و تعهد وجودنگر بر تحول مثبت نوجواني در دختران نوجوان افسرده

هدف: افسردگي متداول ترين اختلال رواني در نوجوانان و تحول مثبت نوجواني عامل كاهنده خطر آن مي باشد. بنابراين اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي درمان شفقت محور با درمان پذيرش و تعهد وجودنگر بر تحول مثبت نوجواني در دختران نوجوان افسرده انجام شد. روش ها: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش، دختران نوجوان افسرده ناحيه 3 آموزش و پرورش اصفهان در سال 1399 بودند. حجم نمونه 45 نفر از جامعه آماري مذكور بود كه به شيوه نمونه گيري هدفمند انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه جايدهي شدند. براي گروه هاي آزمايش ده جلسه درمان شفقت محور و درمان پذيرش و تعهد وجودنگر انجام شد و گروه گواه درماني دريافت نكرد. از پرسشنامه تحول مثبت نوجواني Geldhofو همكاران براي جمع آوري داده ها و از مقياس افسردگي نوجوانان Kutcher براي غربالگري اوليه استفاده شد. داده ها با نرم افزار SPSS و آزمون تحليل واريانس اندازه هاي مكرر تحليل شدند. نتايج: نتايج اثر تعاملي گروه ˟ زمان بر تحول مثبت نوجواني (52.96=F) در سطح 0.05 P-Value نشان داد درمان شفقت محور و درمان پذيرش و تعهد وجودنگر بر بهبود تحول مثبت نوجواني در پس آزمون و پيگيري نسبت به گروه گواه تفاوت معناداري داشتند، اما فقط در مرحله پيگيري بين تأثير دو درمان تفاوت معنادار وجود داشت (3.456-=MD، 0.026=P-Value). نتيجه گيري: با توجه به تأثير درمان شفقت محور و درمان پذيرش و تعهد وجودنگر در گروه هاي آزمايش مي توان از اين مداخلات براي افزايش تحول مثبت نوجواني به عنوان يك عامل مؤثر در كاهش خطر افسردگي استفاده نمود.