بررسي الزامات حقوقي و قانوني براي طراحي الگوي قراردادي ‏مناسب پروژه‌هاي ‏EOR/IOR

بررسي وضعيت پيش روي صنعت نفت و گاز كشور درباره‌ افزايش ظرفيت توليد نفت، بيش از دو راه كلي پيش روي فعالان اين صنعت نخواهد گذاشت؛ اول، انجام اكتشافات بيشتر و كشف ميادين تازه؛ دوم، افزايش و بهبود ضريب بازيافت نفت از مخازن كه در ادبيات نفت دنيا با عناوين“Enhanced Oil Recovery” و “Improved Oil Recovery” شناخته مي شوند. افزايش چنددرصدي ضريب بازيافت، مي تواند تأثير شگرفي بر حجم توليد روزانه و درنهايت درآمد نفتي كشور داشته باشد. اين مقاله بر آن است تا ضمن تحليل و بازنمايي جايگاه اين بحث در نظام قانوني و قراردادي كشور، به ويژه الگوي جديد قراردادهاي نفتي ايران (IPC)، به ارائه‌ پيشنهادهايي براي ايجاد يك بستر قراردادي مناسب درباره‌ اين گونه پروژه ها بپردازد. بررسي نظام حقوقي كشور و الگو هاي قراردادي مورد استفاده (بيع متقابل و الگوي اخير قراردادهاي نفتي كشور)، گوياي آن است كه اين قراردادها به تنهايي پاسخگوي اقتضائات و ريسك هاي اين ميادين نيست. گمان مي رود پيشنهادهاي ارائه شده در اين پژوهش، مي تواند به عنوان شرايط عمومي حاكم بر قراردادهاي اين حوزه عمل كرده و تأمين كننده‌ منافع كشور در اين قراردادها باشد.