قدرت‌هاي نوظهور و نظم هژمونيك

دولت هژمون معمولاً نظم هژمونيكي را در راستاي دستيابي به منافع خود ايجاد و سعي در حفظ آن دارد. بنابراين، ممانعت از وقوع جنگ‌هاي اصلي و مركزي تبديل به مهم‏ترين هدف دولت هژمون در نظم هژمونيك مي‌شود. در تقابل با دولت هژمون، قدرت‌هاي نوظهوري قرار دارند كه با توجه به متغير رضايت، نقش، ايدئولوژي و تحولات قدرتي و نقشي كه تجربه مي‌كنند، سعي در ايجاد نظم‌هاي منطقه‌اي منطبق با اصول و قواعد مورد نظر خود دارند و چالشي براي نظم هژمونيك هستند. سوال اين مقاله عبارت از اين است كه راهبردهاي قدرت‌هاي نوظهور در نظم هژمونيك مبتني بر چه اصول و مبنايي است؟ در پاسخ به اين سوال و با توجه به مفروض پويايي قدرت و تأثير متغير نقش و رضايت بر طراحي راهبردهاي بازيگران در نظام بين‌الملل، اين فرضيه مطرح مي‌شود كه نزديكي قدرت‌هاي نوظهور با هژمون منجر به تغييرات نقشي در رفتارهاي بازيگران و اين خود منجر به الگوهاي رفتاري تعارضي در روابط با هژمون و كم‏شدن شكاف قدرتي منجر به اتخاذ سياست‌هاي تجاوزگري و چالش‌گري بازيگر نوظهور ناراضي مي‌شود. اين پژوهش با تمركز بر نظريه‌هاي چرخه قدرت، ثبات هژمونيك و گذار قدرت، سعي در تبيين راهبردهاي قدرت‌هاي نوظهور در نظم هژمونيك دارد.